گل سرخ قصمون با شبنم رو گوه هاش
 دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش
 خونه ی اون حالا تو یه گلدون سفالی بود
جای یارش چه قدر تو این غریبی خالی بود
یادش افتاد كه یه روز یه باغبون دوبوته داشت
یه بهار اون دو تا رو كنار هم تو باغچه كاشت
 با نوازشای خورشید طلا قد كشیدن
قصشون شروع شد و همش به هم می خندیدن
شبنمای اشكشون از سر شوق و ساده بود
عكس دیوونگیشون تو قلب هم افتاده بود
روزای غنچگیشون چه قدر قشنگ و خوش گذشت
حیف لحظه هایی كه چكید و مرد و برنگشت
گلای قصه ی ما ، اهالی شهر ، بهار
نبودن آشنا با بازی تلخ روزگار
فك نمی كردن همیشه مال همن تا دم مرگ
بمیرن ، با هم می میرن از غم باد و تگرگ
 یه روز اما یه غریبه اومد و آروم وترد
یكی از عاشقای قصه ی ما رو چید و برد
اون یكی قصه ی این رفتن و باور نمی كرد
تا كه بعدش چیده شد با دستای سرد یه مرد
گلای قصه ی ما عاشقای رنگ حریر
هر كدون یه جای دنیا بودن و هر دو اسیر
هیچكی از عاقبت اون یكی با خبر نبود
چی ممی شد اگه تو دنیا ، قصه ی سفر نبود
قصه ی گلای ما حكایت عاشقیاس
مال یاسا ، پونه ها ، اطلسیا ، رازقیاس
كه فقط تو كار دنیا ، دل سپردن بلدن
بدون اینكه بدونن ، خیلیا خیلی بدن
یكیشون حالا تو گلدون سفال ، خیلی عزیز
اون یكی برده شده واسه عیادت مریض
چه قدر به فكر هم ، اما چقد در به درن
اونا دیگه تا ابد از حال هم ، بی خبرن
 روزگار تو دنیای ما قربونی زیاد داره
این بلاها روسر خیلی كسا در می یاره
بازیاش همیشه یك عالمه بازنده داره
توی هر محكمه كلی برگ و پرونده داره
این یه قانون شده كه چه تو زمستون ، چه بهار
نمی شه زخمی نشد از بازیای روزگار
اگه دست روزگار گلای ما رو نمی چید
حالا قصه با وصالشون به آخر می رسید
ولی روزگار ما همیشه عادتش اینه
خوبا رو كنار هم می یاره ، بعدم می چینه
كاش دلایی كه هنوزم می تپن واسه بهار
در امون بمونن از بازیای تلخ روزگار

نوشته شده در یکشنبه 21 فروردین 1384 و 02:04 ق.ظ توسط حسام

ویرایش شده در - و -